ADHD en diagnose

Het volgende stukje over adhd schreef Robbie op zijn website. Op het gedeelte waar het mij aangaat is het erg treffend.

ADHD

Nadat een periode is geweest dat veel onderzoek werd gedaan naar afkortingstoornissen vindt een groot deel van de Nederlandse bevolking (zonder kennis van zaken overigens) tegenwoordig dat al die indicaties maar een hype zijn.
Er zijn zelfs al tv-programma’s geweest waarin aan ondeskundigen een mening gevraagd werd. En dat nog wel op de publieke omroepen.

Zo komt het dat mensen die zoiets hebben er vaak niet meer over durven te praten of zich, als ze dat toch doen, niet meer serieus genomen voelen. Wat je ook ziet gebeuren (zelfs bij collega’s in het onderwijs) is dat mensen, op basis van het beeld dat zij van een stoornis hebben, de diagnosesteller gelijk of ongelijk geven. Als een
kind de diagnose ADHD heeft en best rustig in de klas zit, dan gaan wij gewoon
vinden dat het niet waar is. “De ouders zullen wel een pgb willen aanvragen of zo, lekker voordelig!”

Nu is het zo dat mijn vrouw onlangs ook de diagnose ADHD heeft gekregen. Dat was geen verrassing. Wel dat ze er zo laat achter kwamen. Als je in je jeugd en daarna best veel problemen hebt gehad die in die richting wijzen en op je 43ste wordt ADHD pas vastgesteld, dan is dat redelijk laat. Wat zou haar leven er anders uitgezien
hebben als dit eerder ontdekt was. Met grote zekerheid had ze dan wel die kunstacademie afgemaakt en misschien nog een paar studies erachteraan.

Wat maakt dan het verschil tussen ‘weten’ en ‘niet weten’ over wat er met je aan de hand is? Nou kijk:

Mijn vrouw kon haar hele leven niets afmaken. Ze was altijd ontzettend chaotisch bezig in het huishouden, op haar werk, haar manier van converseren en ook in
relaties. Als je door ons huis liep, dan stond de strijkplank uitgeklapt met wat was ernaast die nog gestreken moest worden en daarnaast hing wat was die al gestreken
was. De bloemengieter stond op het aanrecht te wachten om bijgevuld te worden om
de planten in de achterkamer te doen (zo ging dat iedere week en alleen de planten in
de voorkamer zagen er goed uit doordat het werk nooit afgemaakt werd). De post was zonder systeem over een aantal laden verdeeld die uitpuilden. Als ze in de stad geweest was kwam ze altijd met veel teveel spullen terug dan nodig was. Een boek lezen kon ze niet, zelfs met de eerste bladzijde had ze al moeite. Kortom ontzettend
impulsief.

Nu gebruikt ze een paar pilletjes om zich beter te concentreren en hup…..Leven op de rit! Zo gemakkelijk? . Jah, zo gemakkelijk. Nou, oké nog niet helemaal natuurlijk.
Door haar impulsiviteit was ze er nooit toe gekomen om volgens een systeem te werken en dat leert ze nu. Maar het belangrijkste is daar; de impulsiviteit is weg en er is ruimte om dingen te leren. Ze wil binnenkort starten met een studie en
heeft inmiddels al drie boeken gelezen.

Het kan dus heel veel uitmaken of je het weet en ik ben blij dat wij ouders zijn die de diagnoses van onze dochters serieus nemen. Het kan ze behoeden voor een erg zwaar leven.

Robbie.

Eerste bericht van Ellen

Dit is mijn eerste berichtje dat ik schrijf op mijn gloednieuwe weblogsite. Ik hoop dat er nog veel zullen volgen. Allereerst laat ik even zien wat mij aanspreekt:
Opel gt’s dus

Ja, dat is waar ik graag in rijd.
Helaas ziet Robbie, mijn man, deze auto’s het liefst zo:

Tja, verschil moet er zijn.

Veel leesplezier…

Ellen